Wtajemniczenie 7. "Serce, Serduszko"

Tuchowskie Horyzonty Filmowe. Wtajemniczenie 7.
Serce. Serduszko
Jana Jakuba Kolskiego.

Miłość to dwie samotności, które spotykają się i nawzajem wspierają.
                                                                                                           (R. M. Rilke)

O tym, co w życiu najtrudniejsze i o tym, co w życiu najważniejsze…

Rozważania zainspirowane filmem Jana Jakuba Kolskiego Serce, serduszko

Serce, Serduszko i Pijak – trzy Samotności potrzebujące Miłości:
SERCE – KORDULA

Kordula. Takie imię.
Sprawdziłam. Rzeczywiście jest takie imię. Kordula, czyli serce. Niezły podarunek od rodziców
serce 1 Dyrektorka domu dziecka: Kamieniec – porzucenie pracy. Nowa Sól – porzucenie pracy. Bodzentyn, Żelechinek – porzucenie pracy. Trudno powiedzieć, żeby pani miała dobre referencje.
Kordula: Dlatego zdecydowałam się na tę dziurę.
Dyrektorka domu dziecka: Z drugiej strony licencjat. Zaoczne studia magisterskie..
Kordula: Kółko niedzielne za 600 złotych. I nic nie pamiętam.
Dyrektorka domu dziecka: O proszę, teatr dla więźniów. Resocjalizacja…
Kordula: Klnę, bywam wulgarna. Czasem… stosuję przemoc fizyczną. Słucham death metalu. Mam kolczyk w pępku.
SERDUSZKO – MASZA
A ja mam na imię Maszeńka.  Jeszcze bardziej idiotycznie
serce 2 Masza:

Rysuję filmy, bo każdy ma jakieś dziwactwa. Najlepiej wychodzi mi kino akcji. Sama nie wiem dlaczego. Scenariusze biorę z życia. Mojego życia. Prawdę mówiąc, nie jest to szczególnie skomplikowane. Zwykle naciągam kogoś na kasę. Potem uciekam przez okno i docieram do domu. Witam się z tatą, psem, kotem, kurami, kaczkami i resztą inwentarza, któremu udało się szczęśliwie przeżyć. Potem mnie znów łapią i odstawiają do domu dziecka.

PIJAK – TATA MASZY

Pić zaczął po wypadku mamy. Wypadek samochodowy. Ojciec pozwolił jej prowadzić.
serce 3 – Dzisiaj jedziemy na egzamin. 667 kilometrów w linii prostej, czyli w linii pijackiej, czyli w twojej jakieś 806.
– Jak do mnie mówisz? Normalnie, jak do pijaka.
– Inżynier. Wyższe wykształcenie. I taki idiota?
– Mogę pić. Mogę nie pić. Jak chcę, to piję, jak nie chcę, to nie piję.
– Sądzę mój drogi, że jesteś po prostu idiotą.  A resztę osądź sam.
– Jesteś gnojem, rozumiesz?!!!Masz najlepszą córkę świata, gnoju!!! Jesteś takim dupkiem!!! Leszczu ty!!! Słomiak!!! 

FILMOWA FABUŁA

Podróż …

TRASA:  Karpinek (Bieszczady) – Gdańsk
PODRÓŻNI: Kordula, Masza i ojciec Maszy
CEL: egzamin Maszy do szkoły baletowej
ŚRODKI TRANSPORTU: różne (pieszo, autostop, pociąg: lokomotywa/ towarowy/ osobowy, autobus, barka, samochód)

 FILMOWY GATUNEK      Kino drogi…
Film drogi to rodzaj kina
przygodowo-sensacyjnego, którego akcja rozgrywa się na drogach, zaś głównym motywem jest podróż, przygoda, wędrówka.

Gatunek ten jest wynalazkiem kina amerykańskiego lat pięćdziesiątych. Jest ściśle związany z kulturą beatników oraz filozofią i mitologią, która wokół niej narosła. Kultura beatników to kultura człowieka, który jest w ciągłej drodze. Człowieka ceniącego sobie wolność i niezależność. Manifestem ideowym tego pokolenia była książka  „On The Road” („W  drodze”), opublikowana po raz pierwszy w 1957 roku, autorstwa Jacka Kerouaca.
Z filmem drogi wiąże się wiele mitów: mit przygody (często bez konkretnego celu), podróży przez życie, mit człowieka wędrowca, mit poszukiwania, motyw wyzwolenia od fałszu codziennego życia, mit pędu ku wolności, niezależności, motyw ucieczki od przeszłości, ale nie w przyszłość tylko w teraźniejszość (umiejętność czerpania radości z chwili obecnej) oraz mit drogi jako metafory ludzkiego życia
.
 Bohaterami tego gatunku są zazwyczaj outsiderzy, ludzie skłóceni w jakiś sposób z „normalnym” światem, nie pasujący do niego. Osoby, które chcą zmienić coś w swoim życiu. Często ta chęć zmiany rodzi się pod wpływem impulsu, sprzyjającej ku temu sytuacji. Bohaterowie filmów drogi to nie herosi, lecz przeciętni ludzie, niewyróżniający się swoim zachowaniem czy życiem spośród innych do momentu podjęcia decyzji o podróży, wędrówce.
Zachowanie bohaterów często kusi los, co w konsekwencji obraca się przeciwko nim. Główną cechą takiego bohatera jest bunt, który często nie jest skierowany przeciwko czemuś konkretnemu. Jest to bunt przeciwko systemowi, światu, w jakim przyszło mu żyć.
Czas i przestrzeń to elementy, które determinują działania bohaterów. Ograniczony czas zmusza często do przeżywania świata, jego doznawania szybciej i intensywniej.

Gdy bohaterowie wydostają się z małych miast, w których żyją, na otwarte, duże przestrzenie, czują się wolni, przestrzeń działa na nich ożywczo. Żyjąc w dużych społecznościach, muszą kierować się licznymi zasadami, które ograniczają ich swobodę, podróż na dużej przestrzeni daje im poczucie wolności i możliwości decydowania o swoim losie. Każdy może pojechać, gdzie chce. Ograniczeniem jest tylko ilość paliwa w baku i wyobraźnia.
Bohaterowie przemierzają drogę w jakimś celu, by spotkać się z dawno nie widzianym bratem, by poznać nowych ludzi i miejsca lub by po prostu uciec (dosłownie i w przenośni)
od kogoś lub czegoś. Pod wpływem napotkanych przygód, doświadczeń zmieniają się
 i najczęściej u schyłku ich podróży są „innymi” ludźmi. Są dojrzalsi.
Bohater filmu drogi często staje przed decyzją wyboru, od którego zależą jego dalsze losy. Paradoksalnie, jakikolwiek wybór kończy się dla niego niekorzystnie.

                                                                 Źródło: film drogi na wybranych przykładach, [online:         http://www.film.org.pl/prace/film_drogi.html

serce 4

 Serce, serduszko to dwie godziny podróży przez Polskę B, C i D, od Bieszczad po Pomorze, razem z Maszą, wychowanką domu dziecka i jej opiekunką Kordelą –  outsiderką.

 KINO AUTORSKIE

Reżyser – autor filmu
Jan Jakub Kolski (ur. 1956 r.) – polski reżyser, scenarzysta, operator i producent, autor filmów dokumentalnych, fabularnych, sztuk teatralnych, książek i piosenek.

Filmografia (wybrana): Pogrzeb kartofla (1990), Pograbek (1992), Grający z talerza (1995), Historia kina w Popielawach (1998), Pornografia (2002), Jasminum (2006), Afonia i pszczoły (2009), Wenecja (2010), Zabić bobra (2012), Serce, serduszko (2014).   Źródło: Wikipedia

O filmach Kolskiego
Filmy Jana Jakuba Kolskiego, jednorodne fabularnie i estetycznie, są we współczesnym polskim kinie wyjątkowym przykładem obecności prawdziwego autora: kreatora filmowego uniwersum, twórcy osobnego stylu, wreszcie artysty wpisującego w swe dzieła elementy własnej biografii i historii rodziny, prywatną topografię, oryginalną wyobraźnię i niezależne sądy moralne.
                                                                                                                   Grażyna Stachówna
Źródło: Jan Jakub Kolski, [online:] http://culture.pl/pl/tworca/jan-jakub-kolski

 

 

ABC filmu Serce, serduszko

Film fabularny
Produkcja: Polska
Rok produkcji: 2014 r.
Premiera: 21 listopad 2014 r.
Okres zdjęciowy: październik – listopad 2013
Plenery: Bieszczady, Kazimierz nad Wisłą, Zgierz, Kwidzyn
Dane techniczne: Barwny. 110 min.
Reżyseria: Jan Jakub Kolski
Scenariusz: Jan Jakub Kolski
Zdjęcia: Piotr Lenar
Scenografia: Joanna Macha
Kostiumy: Małgorzata Zacharska
Muzyka: Dariusz Górniok

Obsada aktorska: Maria Blandzi (Maszeńka), Julia Kijowska (Kordela), Marcin Dorociński (ojciec Maszeńki), Gabriela Muskała (weterynarz Barbara), Borys Szyc (ksiądz Włodzimierz Pietryga), Maja Komorowska (madame Lisiecka), Franciszek Pieczka (Drosselmayer)

UKIERUNKOWANY ODBIÓR FILMU

Filmowi bohaterowie:

                                                           Szkice portretów filmowych bohaterów

 

Serce, Serduszko, Pijak

                                            

                                            serce 5

Zagubieni w samotności   i zagubieni przez samotność

Miłość to dwie samotności, które spotykają się  i nawzajem wspierają.  (R. M. Rilke)

 

W drodze…  Wędrówka łańcuszkiem filmowych epizodów

Tkające fabułę epizody…

´  Epizod 1. Ksiądz

Ksiądz wytatuowany w Matki Boskie z góry na dół…serce 6

´  Epizod 2. Weterynarz

Halo! Koń się tłucze? A ja pana znam? Nie swoje imię mi pan mówi. Imię konia proszę.         serce 7

 

´  Epizod 3. Dom dziadka Drosselmeyera

serce 8

A… kandydatka do baletu. Nie zatańczyłaby  z dziadkiem do orzechów?

serce 9

Hybryda filmowa

Rodzajowa hybryda filmowa:

animowane wstawki – rysunkowe filmiki
komentarz wizualny w postaci dziecięcych rysunków

serce 10

Gatunkowa hybryda filmowa:

       komedia familijna z motywem kina drogi
       baśniowa opowieść

serce 11    

 

serce 12

O szczególnej relacji   Serca z Serduszkiem Serduszka z Sercem

Masza: Ja tu właściwie jestem na… pół etatu. Zdam egzamin do szkoły baletowej
i spadam stąd.

Kordula:  Ja tu jestem na cały etat.  Zadbaj o dobre relacje ze mną.
Masza:  Masza. Moja mama była z Kazachstanu.
Kordula:  Kordula. Mama była z Księżyca
serce 13

Masza:  Nie wydawaj mnie, proszę!
Kordula:   Ja tam pracuję. Nie chcę ci pomagać.

Masza:  Znamy się tak długo, a ja o tobie nic nie wiem.
Kordula:  Wiesz, ile trzeba.

Masza:    Ty masz dobre oczy. Zupełnie jak moja mama.
Masza:    Ja cię bardzo lubię. Przypominasz mi mamę.

serce 14

Masza:   Masz mamę?

Kordula:  Co to za pytanie?!

Masza:   Dziecka, które nie ma mamy.   Bardzo za nią tęsknię.

Kordula:  Mam mamę, ale nie tęsknimy za sobą.

Masza:  Nie tęsknimy, czy udajemy bohaterkę?

Kordula:  Czy jesteśmy psychologie?

Masza:   Nie. Jesteśmy głupim bękartem, który nic nie rozumie.
serce 15

 

serce 16

Miłość to dwie samotności, które spotykają się i nawzajem wspierają.
                                                                                                           (R. M. Rilke)

 

 

Tuchowskie Horyzonty Filmowe. Wtajemniczenie 7.
Serce. Serduszko
Jana Jakuba Kolskiego.

Miłość to dwie samotności, które spotykają się i nawzajem wspierają.
                                                                                                           (R. M. Rilke)

O tym, co w życiu najtrudniejsze i o tym, co w życiu najważniejsze…

Rozważania zainspirowane filmem Jana Jakuba Kolskiego Serce, serduszko

Serce, Serduszko i Pijak – trzy Samotności potrzebujące Miłości:
SERCE – KORDULA

Kordula. Takie imię.
Sprawdziłam. Rzeczywiście jest takie imię. Kordula, czyli serce. Niezły podarunek od rodziców

Dyrektorka domu dziecka: Kamieniec – porzucenie pracy. Nowa Sól – porzucenie pracy. Bodzentyn, Żelechinek – porzucenie pracy. Trudno powiedzieć, żeby pani miała dobre referencje.
Kordula: Dlatego zdecydowałam się na tę dziurę.
Dyrektorka domu dziecka: Z drugiej strony licencjat. Zaoczne studia magisterskie..
Kordula: Kółko niedzielne za 600 złotych. I nic nie pamiętam.
Dyrektorka domu dziecka: O proszę, teatr dla więźniów. Resocjalizacja…
Kordula: Klnę, bywam wulgarna. Czasem… stosuję przemoc fizyczną. Słucham death metalu. Mam kolczyk w pępku.
SERDUSZKO – MASZA
A ja mam na imię Maszeńka.  Jeszcze bardziej idiotycznie

Masza:

Rysuję filmy, bo każdy ma jakieś dziwactwa. Najlepiej wychodzi mi kino akcji. Sama nie wiem dlaczego. Scenariusze biorę z życia. Mojego życia. Prawdę mówiąc, nie jest to szczególnie skomplikowane. Zwykle naciągam kogoś na kasę. Potem uciekam przez okno i docieram do domu. Witam się z tatą, psem, kotem, kurami, kaczkami i resztą inwentarza, któremu udało się szczęśliwie przeżyć. Potem mnie znów łapią i odstawiają do domu dziecka.

PIJAK – TATA MASZY

Pić zaczął po wypadku mamy. Wypadek samochodowy. Ojciec pozwolił jej prowadzić.

– Dzisiaj jedziemy na egzamin. 667 kilometrów w linii prostej, czyli w linii pijackiej, czyli w twojej jakieś 806.

– Jak do mnie mówisz? Normalnie, jak do pijaka.
– Inżynier. Wyższe wykształcenie. I taki idiota?
– Mogę pić. Mogę nie pić. Jak chcę, to piję, jak nie chcę, to nie piję.
– Sądzę mój drogi, że jesteś po prostu idiotą.  A resztę osądź sam.
– Jesteś gnojem, rozumiesz?!!!Masz najlepszą córkę świata, gnoju!!! Jesteś takim dupkiem!!! Leszczu ty!!! Słomiak!!! 

FILMOWA FABUŁA

Podróż …

TRASA:  Karpinek (Bieszczady) – Gdańsk
PODRÓŻNI: Kordula, Masza i ojciec Maszy
CEL: egzamin Maszy do szkoły baletowej
ŚRODKI TRANSPORTU: różne (pieszo, autostop, pociąg: lokomotywa/ towarowy/ osobowy, autobus, barka, samochód)

 FILMOWY GATUNEK      Kino drogi…
Film drogi to rodzaj kina przygodowo-sensacyjnego, którego akcja rozgrywa się na drogach, zaś głównym motywem jest podróż, przygoda, wędrówka.

Gatunek ten jest wynalazkiem kina amerykańskiego lat pięćdziesiątych. Jest ściśle związany z kulturą beatników oraz filozofią i mitologią, która wokół niej narosła. Kultura beatników to kultura człowieka, który jest w ciągłej drodze. Człowieka ceniącego sobie wolność i niezależność. Manifestem ideowym tego pokolenia była książka  „On The Road” („W  drodze”), opublikowana po raz pierwszy w 1957 roku, autorstwa Jacka Kerouaca.
Z filmem drogi wiąże się wiele mitów: mit przygody (często bez konkretnego celu), podróży przez życie, mit człowieka wędrowca, mit poszukiwania, motyw wyzwolenia od fałszu codziennego życia, mit pędu ku wolności, niezależności, motyw ucieczki od przeszłości, ale nie w przyszłość tylko w teraźniejszość (umiejętność czerpania radości z chwili obecnej) oraz mit drogi jako metafory ludzkiego życia
.
 Bohaterami tego gatunku są zazwyczaj outsiderzy, ludzie skłóceni w jakiś sposób z „normalnym” światem, nie pasujący do niego. Osoby, które chcą zmienić coś w swoim życiu. Często ta chęć zmiany rodzi się pod wpływem impulsu, sprzyjającej ku temu sytuacji. Bohaterowie filmów drogi to nie herosi, lecz przeciętni ludzie, niewyróżniający się swoim zachowaniem czy życiem spośród innych do momentu podjęcia decyzji o podróży, wędrówce.
Zachowanie bohaterów często kusi los, co w konsekwencji obraca się przeciwko nim. Główną cechą takiego bohatera jest bunt, który często nie jest skierowany przeciwko czemuś konkretnemu. Jest to bunt przeciwko systemowi, światu, w jakim przyszło mu żyć.
Czas i przestrzeń to elementy, które determinują działania bohaterów. Ograniczony czas zmusza często do przeżywania świata, jego doznawania szybciej i intensywniej.

Gdy bohaterowie wydostają się z małych miast, w których żyją, na otwarte, duże przestrzenie, czują się wolni, przestrzeń działa na nich ożywczo. Żyjąc w dużych społecznościach, muszą kierować się licznymi zasadami, które ograniczają ich swobodę, podróż na dużej przestrzeni daje im poczucie wolności i możliwości decydowania o swoim losie. Każdy może pojechać, gdzie chce. Ograniczeniem jest tylko ilość paliwa w baku i wyobraźnia.
Bohaterowie przemierzają drogę w jakimś celu, by spotkać się z dawno nie widzianym bratem, by poznać nowych ludzi i miejsca lub by po prostu uciec (dosłownie i w przenośni)
od kogoś lub czegoś. Pod wpływem napotkanych przygód, doświadczeń zmieniają się
 i najczęściej u schyłku ich podróży są „innymi” ludźmi. Są dojrzalsi.
Bohater filmu drogi często staje przed decyzją wyboru, od którego zależą jego dalsze losy. Paradoksalnie, jakikolwiek wybór kończy się dla niego niekorzystnie.

                                                                 Źródło: film drogi na wybranych przykładach, [online:         http://www.film.org.pl/prace/film_drogi.html

 Serce, serduszko to dwie godziny podróży przez Polskę B, C i D, od Bieszczad po Pomorze, razem z Maszą, wychowanką domu dziecka i jej opiekunką Kordelą –  outsiderką.

 KINO AUTORSKIE

Reżyser – autor filmu
Jan Jakub Kolski (ur. 1956 r.) – polski reżyser, scenarzysta, operator i producent, autor filmów dokumentalnych, fabularnych, sztuk teatralnych, książek i piosenek.

Filmografia (wybrana): Pogrzeb kartofla (1990), Pograbek (1992), Grający z talerza (1995), Historia kina w Popielawach (1998), Pornografia (2002), Jasminum (2006), Afonia i pszczoły (2009), Wenecja (2010), Zabić bobra (2012), Serce, serduszko (2014).   Źródło: Wikipedia

O filmach Kolskiego
Filmy Jana Jakuba Kolskiego, jednorodne fabularnie i estetycznie, są we współczesnym polskim kinie wyjątkowym przykładem obecności prawdziwego autora: kreatora filmowego uniwersum, twórcy osobnego stylu, wreszcie artysty wpisującego w swe dzieła elementy własnej biografii i historii rodziny, prywatną topografię, oryginalną wyobraźnię i niezależne sądy moralne.
                                                                                                                   Grażyna Stachówna
Źródło: Jan Jakub Kolski, [online:] http://culture.pl/pl/tworca/jan-jakub-kolski

 

 

ABC filmu Serce, serduszko

Film fabularny
Produkcja: Polska
Rok produkcji: 2014 r.
Premiera: 21 listopad 2014 r.
Okres zdjęciowy: październik – listopad 2013
Plenery: Bieszczady, Kazimierz nad Wisłą, Zgierz, Kwidzyn
Dane techniczne: Barwny. 110 min.
Reżyseria: Jan Jakub Kolski
Scenariusz: Jan Jakub Kolski
Zdjęcia: Piotr Lenar
Scenografia: Joanna Macha
Kostiumy: Małgorzata Zacharska
Muzyka: Dariusz Górniok

Obsada aktorska: Maria Blandzi (Maszeńka), Julia Kijowska (Kordela), Marcin Dorociński (ojciec Maszeńki), Gabriela Muskała (weterynarz Barbara), Borys Szyc (ksiądz Włodzimierz Pietryga), Maja Komorowska (madame Lisiecka), Franciszek Pieczka (Drosselmayer)

UKIERUNKOWANY ODBIÓR FILMU

Filmowi bohaterowie:

                                                           Szkice portretów filmowych bohaterów

 

Serce, Serduszko, Pijak

                                            

                                            Opis: Znalezione obrazy dla zapytania pęknięte serce

Zagubieni w samotności   i zagubieni przez samotność

Miłość to dwie samotności, które spotykają się  i nawzajem wspierają.  (R. M. Rilke)

 

W drodze…  Wędrówka łańcuszkiem filmowych epizodów

Tkające fabułę epizody…

´  Epizod 1. Ksiądz

Ksiądz wytatuowany w Matki Boskie z góry na dół…

´  Epizod 2. Weterynarz

Halo! Koń się tłucze? A ja pana znam? Nie swoje imię mi pan mówi. Imię konia proszę.        

 

´  Epizod 3. Dom dziadka Drosselmeyera

A… kandydatka do baletu. Nie zatańczyłaby  z dziadkiem do orzechów?

Hybryda filmowa

Rodzajowa hybryda filmowa:

animowane wstawki – rysunkowe filmiki
komentarz wizualny w postaci dziecięcych rysunków

Gatunkowa hybryda filmowa:

       komedia familijna z motywem kina drogi
       baśniowa opowieść

   

O szczególnej relacji   Serca z Serduszkiem Serduszka z Sercem

Masza: Ja tu właściwie jestem na… pół etatu. Zdam egzamin do szkoły baletowej
i spadam stąd.

Kordula:  Ja tu jestem na cały etat.  Zadbaj o dobre relacje ze mną.
Masza:  Masza. Moja mama była z Kazachstanu.
Kordula:  Kordula. Mama była z Księżyca

Masza:  Nie wydawaj mnie, proszę!
Kordula:   Ja tam pracuję. Nie chcę ci pomagać.

Masza:  Znamy się tak długo, a ja o tobie nic nie wiem.
Kordula:  Wiesz, ile trzeba.

Masza:    Ty masz dobre oczy. Zupełnie jak moja mama.
Masza:    Ja cię bardzo lubię. Przypominasz mi mamę.

Masza:   Masz mamę?

Kordula:  Co to za pytanie?!

Masza:   Dziecka, które nie ma mamy.   Bardzo za nią tęsknię.

Kordula:  Mam mamę, ale nie tęsknimy za sobą.

Masza:  Nie tęsknimy, czy udajemy bohaterkę?

Kordula:  Czy jesteśmy psychologie?

Masza:   Nie. Jesteśmy głupim bękartem, który nic nie rozumie.


Miłość to dwie samotności, które spotykają się i nawzajem wspierają.
                                                                                                           (R. M. Rilke)

 

Więcej w tej kategorii: Następny News »